Het Grote Macaulay Culkin Dossier

Poëzie

Als Macaulay Culkin huilt, huilt je hele jeugd

Helena Hoogenkamp

Mijn jeugd laat geen miljoenen na.
Hij heeft als kind hard gewerkt zodat hij nu van zijn hobby’s kan leven
en voelt niets bij het zien van foto’s uit de jaren negentig.
Hij is naar Michael Jackson’s begrafenis geweest.

Denk daarover na. Ik heb een naam maar ben nog niemand. Mijn ouders hebben hun best gedaan.
Zijn ouders zijn gescheiden vanwege de verdeling van zijn salaris.
Macaulay cried all the way to the bank. Hij zegt:
“Alles wat mijn vader in zijn leven probeerde kon ik beter voordat ik tien was.”

Hij herinnert zich de ‘slipmeeting’, waarbij het bedrag dat hij had verdiend op een stukje papier over
tafel op hem af werd geschoven.

Hij was the American Dream before Britney Spears.
Britney is leeftijdsloos net als Barbie, is ze je moeder of je zus?
Barbie heeft geen kinderen of zwarte kleren.
Macaulay is negen maar draagt aftershave.
Hij is zo cute als hij de Playboy leest maar de regisseur had de pagina’s dichtgetaped.
Zijn eerste kus was op de set en won een MTV-award.

De vraag is, is 37-jarige Macaulay in staat om negenjarige Macaulay uit te wissen?
Hoe is het om onzichtbaar te zijn, verstopt achter een kerstherinnering?

Denkoefening: Ik heb voor mijn tiende iets gedaan waardoor ik me de rest van mijn leven niet meer
hoef voor te stellen. De gedachte dat zelfs de armlastigste persoon in staat is om multimiljonair te
worden. Het ideaal waarin eenieder die bereid is hard te werken, altijd de top kan bereiken.

De droom is de vrijheid om multimiljonair te worden.

Zijn vrienden zien er onbetrouwbaar uit. Of denk ik dat maar omdat Macaulay kwetsbaar oogt
en ik achter die zogenaamde vrienden ja-knikkers en parasieten vermoed?
Macaulay zegt in de Tonight Show dat hij twee keer per jaar wordt gebeld door CNN met de vraag of
hij dood is en Jimmy Fallon antwoord:
“We houden allemaal van je en willen dat je veilig bent.”

Hij is weer alleen thuis. Hij heeft hard moeten werken om de demonen buiten te houden en nu is het
huis leeg, wordt het bewaakt door een 37-jarige die zijn ouders heeft aangeklaagd toen hij vijftien was.
De bloem die onaangetast uit de stoep groeit te midden van de schoenen. De bloem is moe. De bloem
is de godfather van Paris Jackson, ze dragen matching tattoo’s.
Wie over zijn rug wil bewijzen dat de American Dream niet werkt vergeet dat rijkdom ook een realiteit
is.

Onze behoefte om dat wat onschuldig was te ontmaskeren als vals.
Zeg: Toen wist ik nog niet beter. Je bent nooit te jong voor een gebroken hart.

Hij is gestopt met aan zichzelf denken in de derde persoon. Denk aan jezelf in de derde persoon.
Helena ligt in bed en draagt alleen een hemd. Ze straalt niet de ambitie uit van haar leeftijdgenoten.

Denk aan jezelf in de derde persoon en omhels die persoon. Draag de baby die je was op een porseleinen bord door de stad. Hij zegt:
“Macaulay Culkin is voor jullie, ik ben Mac.”
Helena drinkt in haar eentje een afgekoelde pot Love-thee leeg.
Mac slaapt uit, maakt het laat, staat zichzelf flauwe grappen toe, hangt rond met verkeerde vrienden
met een slechte invloed. Hij leeft ongerichte dagen, beleeft de puberteit die beroemd zijn hem ontnam.
Ik leg mijn handen tegen mijn gezicht en imiteer de schreeuw.

Helena Hoogenkamp schreef tien toneelstukken en droeg haar poëzie voor op talloze podia zoals Lowlands, de Parade, De Zwarte Cross en Oerol. Ze schrijft voor de VPRO Gids, Metropolis M, Theatermaker en De Internet Gids. In 2012 won ze de El Hizrja Literatuurprijs. Haar werk werd genomineerd voor de ITs RO Theater Award en geselecteerd voor Women Playwrights International Stockholm en Interplay Europe Madrid. In 2015 verscheen Kleine zeemeermin, per ongeluk dood bij Wintertuin Uitgeverij. Ze zit in een talentontwikkeltraject van De Nieuwe Oost | Wintertuin. Haar debuutroman Het aanbidden van Louis Claus verschijnt in 2020 bij De Bezige Bij.



Meer van deze auteur