Het verhaal begon met een jongen. Eerst was het een jongen die uit het raam hing en een sigaret rookte. Daarna was het een jongen die aanbelde om te vragen of het goed met me ging. Een jongen die dj was. Een jongen met een naam die niet bij hem paste.
Niet veel later nam ik de trein naar Antwerpen-Centraal. Ik probeerde te lezen, maar de trein leek net een kindergarten: iedereen was aan het hoesten of schreeuwen. Omdat ik me niet kon concentreren keek ik uit het raam en probeerde op een juist spoor te komen voor het verhaal dat ik wilde schrijven. Ik dacht aan de jongens die ik kende en probeerde daaruit één jongen naar voren te laten stappen. De jongen. Hij bleef ongezien.
Ik probeerde namen. Ik dacht aan Jonas. Er hangt een foto van een jongen met die naam in mijn woonkamer, hij leunt in zijn blote kont op zijn handen tegen een kade in Amsterdam. Omdat ik aan de kont van Jonas dacht kwam ik niet veel verder. Naast me belde een vrouw met een man die ze probeerde over te halen een theatervoorstelling te boeken. Voor me belde een vrouw die zeker tien keer in de telefoon riep: What’s your name? Dat sms’te ik aan mijn vriendin Ellen, die ondertussen van haar huis in Antwerpen naar het station liep om mij af te halen. Ik hoefde niet afgehaald te worden, maar zij vond dat we geen tijd te verliezen hadden. Ze stuurde me een bericht terug waarin stond dat ik een verhaal moest schrijven over een vrouw die blijft schreeuwen: What’s your name? Ik typte haha ja, terwijl ik nee dacht, nee bedoelde. Niemand zou begrijpen waarom de vrouw door de telefoon riep, waar ze naar op zoek was. Ik begreep het zelf ook niet. Pas toen ik het opschreef snapte ik dat ik het zelf was. En dat niemand zou geloven dat die vrouw in de trein bestond.

De geluidsman wilde de geluidset vast omhangen. Dat gaf hem minder stress. Ik zei dat ik er onlangs achter was gekomen dat ik geen oorlellen heb, dat het op die manier wellicht lastig was de oortjes bij mij om te hangen. De geluidsman knikte vriendelijk, maar leek verder niet onder 
de indruk. Hij installeerde het apparaat, plakte het microfoontje vast, vroeg me wat voor te lezen. Omdat ik net een mailtje had ontvangen van de Partij voor de Dieren over Tata Steel, las ik dat hardop voor in de verder lege zaal. Ik denk dat de geluidsman het een boeiende mail vond, want hij onderbrak me niet, stak aan het einde zijn duim op en liet me gaan. Met geluid en al at ik in de foyer van de bibliotheek in Antwerpen aan een statafel een broodje zoete bataat met feta. Ze hadden me uitgenodigd om aan voornamelijk studenten met schrijfambities iets te komen vertellen over het schrijfproces. Aan de statafel stonden mensen van wie ik het gezicht herkende, maar tijdelijk de naam was vergeten. Toen mijn vriendin Ellen en ik tussendoor naar de wc liepen, zei ze: Degene die jij structureel Sven blijft noemen heet Steven, schat. We roddelden over Steven en alles wat er aan de statafel gezegd was, tot ik besefte dat het geluid aanstond. Om het goed te maken zeiden we daarna alleen nog maar aardige dingen.
Vanuit een rood kuipstoeltje probeerde ik naar de gezichten in de zaal te kijken. Helaas was het erg donker. Ik vertelde het publiek over mijn geworstel met de jongen. Ik zei dat ik al vier keer opnieuw begonnen was met mijn verhaal. Dat ik nadacht. Soms ontstond er ‘s nachts terwijl ik op mijn rug naast mijn vriendin lag iets van een begin. Maar dat begin was nooit vrij, de weg lag niet open, het zat vast midden in een kluwen die eerst ontward moest worden. Ik haatte mijn eigen beeldspraak, ging er desondanks toch nog even over door.
Het was verstandig om de jongen los te laten, niemand zou er wat van merken. Maar hij bleef iets van mij willen. Of ik van hem, daar ben ik nog niet uit.
Ik zei dat je kunt voelen of iets waar is. En terwijl ik dat zei wist ik niet of dat waar was.
Misschien was het probleem juist dat ik te goed wist wat ik wilde. Ik had nagedacht over identiteit. Over kaders. Over namen. Over subject en object. Roland Barthes erbij gepakt. Ik had nagedacht over inwisselbaarheid. Over angst. De blik van de ander. Schaamte. Annie Ernaux erbij gepakt. En ook hoe ik me altijd een jongen van zeventien had gevoeld, maar die jongen was weg. Ik ben nu gewoon een vrouw van drieënveertig, die elke dag een stuk langs het kanaal loopt en daarbij steeds dezelfde gezichten ziet. Ogen die ook mij zien, mij registreren, vergeten, een verhaal bedenken bij wie ik ben. Dat doe ik zelf ook. Ik zie de anderen lopen en geloof dat ze moeten revalideren van ernstig lichamelijk of geestelijk letsel. Tijdens het wandelen bedacht ik dat ik moest googelen hoe gezond rode bessen zijn. Wat de temperatuur is in een gevangenis. Of je ook een burn-out kan krijgen van je persoonlijkheid. En of de ziekte van Hashimoto erfelijk is.
Het verhaal waaraan ik was begonnen te schrijven ging over een vriend van mij. Het moest niet te ingewikkeld worden. De vriend is eigenlijk een broer van een vriendin, maar dat maakt niets uit. Het is het best gelukte gezin dat ik ken. Als je onder best gelukt verstaat dat alle leden van het gezin een universitaire opleiding hebben genoten, een koophuis hebben, veel geld doneren aan goede doelen, een hoge functie bij een maatschappelijk relevante organisatie bekleden, een muziekinstrument bespelen, veel weten van beeldende kunst en ook van de Bijbel, tijd overhebben voor vrijwilligerswerk en ook om te sporten. Mensen waar andere mensen van op aan kunnen. Ouders van wie de kinderen op aan kunnen. En zeker kinderen van wie de ouders op aan kunnen. Die vriend van mij is weleens moe van alles waar hij goed in is. Als je eenmaal goed in iets bent moet je goed in iets blijven. En daarom gebruikt hij drugs. Allerlei drugs. Zelfs nu ik het navertel klinkt het een tik saai. Al kun je een zekere spanning in het verhaal laten sluipen. Het zit zo: die jongen was na een festivalweekend zijn drugs vergeten uit zijn backpack te halen. De vader van de jongen ging op wandelvakantie naar Tanzania. Hij leende de tas van zijn zoon. Bij de douane werd die keurige man gepakt met een zak drugs. En wie zou geloven dat hij niet degene was die had geprobeerd drugs te smokkelen? Wiens lichaam was het dan?

Mij was, voor dit verhaal, duidelijk gevraagd om fictie. Dat is ook een relevante vraag aan een schrijver. Dus ik maakte een begin, begon opnieuw, plakte dat aan elkaar vast. Omdat ik Ingeborg Bachmann las was ik beïnvloed door haar stijl. Tegen de studenten in Antwerpen had ik gezegd dat je niemand kunt nadoen.
Je kunt niemand nadoen, zei ik, je kunt wel een poging wagen maar je eigen stem komt altijd bovendrijven. Het enige wat je moet leren is om die stem haar gang te laten gaan.
Tegen beter weten in begon ik mijn verhaal, dat ik de titel ‘Aftershave’ gaf, zo: