we mochten niks.
we zwommen ondergronds.
we maakten selfies in mollengangen.
verbijsterde zaden en poppen
staarden ons aan.
maar
we wilden
losse haren
zien drijven op de wind,
op muggen jagen
en dansen
in de smoor
die ‘s zomers optrok
achter late tractoren.

Annemarie Estor (1973) publiceerde tot op heden zes opvallende dichtbundels. Hierin vertelt zij verhalen die zich bevinden op het snijvlak van lichamelijkheid, seksualiteit, wetenschap en politiek. Eind 2022 verschijnt bij Uitgeverij Wereldbibliotheek haar nieuwste bundel Nanopaarden, megasteden.

Meer van deze auteur