we mochten niks.
we zwommen ondergronds.
we maakten selfies in mollengangen.
verbijsterde zaden en poppen
staarden ons aan.
maar
we wilden
losse haren
zien drijven op de wind,
op muggen jagen
en dansen
in de smoor
die ‘s zomers optrok
achter late tractoren.

Annemarie Estor (1973) is dichter en cultuurwetenschapper. Ze schrijft ‘ontwrichtende poëzie die fascineert vanwege haar bedwelmend zinnelijk vermogen’ (De Standaard). Haar werk werd bekroond met de Herman de Coninckprijs voor het beste debuut 2011, de Herman de Coninckprijs voor de beste dichtbundel 2013 en de Jan Campert-prijs 2018.

Meer van deze auteur