we mochten niks.
we zwommen ondergronds.
we maakten selfies in mollengangen.
verbijsterde zaden en poppen
staarden ons aan.
maar
we wilden
losse haren
zien drijven op de wind,
op muggen jagen
en dansen
in de smoor
die ‘s zomers optrok
achter late tractoren.

Annemarie Estor (1973) is een meermaals bekroond dichter. Haar poëzie ‘flirt met het catastrofale’ (Jeroen Dera) en wil het ‘menselijke bewustzijn ondergeschikt maken aan de levensenergie van de natuur’ (Dirk De Geest).

Meer van deze auteur