lieve god
mag ik sterven
op een zondagnacht
als er niemand is
voor wie de stoplichten

ik zal niet uitkijken
want wie doet dat
als er niemand is

mag een engel
in een dikke bmw
mij alsjeblieft
aanrijden

ik zou zo graag gevonden
knipperend verlicht
door ongestoord oranje

ik wil dat ze geen schuldige
omdat er niemand schuldig
omdat er niemand is

ik wil dat ze begrijpen
dat iedereen soms in de war
en dingen vrij onduidelijk

dat wij schapen
de dam niet
omdat er nergens bordjes

ze hebben nergens bordjes
behalve als je er niet langs mag

lieve god mag een nachtegaal
reclames stilzingen
tot de lucht
van leegheid
zindert
wegvliegen

mag het lege lichaam
ongemerkt opgehaald
omdat er niemand is

mag de tijd (00:00)
vierkant oranje
een horizontaal woud
ontwortelde kerstbomen
verlichten

mag er ’s ochtends
op het nieuws
meisje dood
bij Overwinningsplein
onder onduidelijke
door onduidelijke
excuses voor
excuses
sorry

mag dat het begin
van een voorrangsloze tijd
groengeel
met bordjes
amen



lieve god
mag ik sterven
door een noodgeval

het treinraampje intikken
even voorbij Zwolle

uit de rijdende trein tuimelen
die doordenderend
iets naroepen over functiebeperkingen
en luidruchtige stiltecoupés

ik ben toch gehuld in zonnebloemen
duidelijker kan ik het niet
(maar waarom eigenlijk
waarom niet met mijn invisible disabilities-kaartje
de ogen uithollen van de onverholen beller naast me)
lieve god mag ik de tuimel overleven
als een te vroeg vogeltje
groot genoeg
maar nooit gevlogen
tot ze zwart kleurden wist ik mijn vleugels niet eens

mag de trein verdwijnen in de verte
maar voor de meeste mensen andersom
dus waarschijnlijk verdwijnen mijn opgestoken middelvinger en ik

mag ik over het hek vliegen
LEVENSGEVAAR
SCHIETTERREIN
wat fijn
dat die bordjes hier staan
maar weten de bomen het ook
of boorden er op een ochtend gewoon ineens kogels in hun hout
in plaats van spechten

mag de stilte van het woud
over mij heen vallen
(ook hier wordt wat opvalt neergeschoten)
terwijl de tanks naast het spoor
hun neonroze fluorescerende mutsjes af
hun halo’s zichtbaar

mag ik rustig door
terwijl zij beginnen
mijn muziek hard
tegen de wereld
(wie niet luistert negeer ik)

mag een engel op rupsbanden
een boom neerschieten

mag ik die boom uit de wereld horen vallen
zijn laatste houtadem ruiken
met hand op gespleten bast toefluisteren
‘je bent er straks geweest’

mag ik me realiseren dat ik er dan misschien toch ook wel

mag de engel herladen
het vuur op mij openen
mij volledig doorboren
met kogels en bevestigingen
je was hier
(flats darmen)
altijd in de weg
(splesj brein)
nu ben je er geweest
(sjluup het mos drinkt mijn bloed
de besjes aan de bomen worden groen)
lieve god mogen ze mijn lichaam onder de boom
als demoon
vangen binnen zout
begraven alsjeblieft

mag er uit splinters
of een vogelkont
een zaadje op mijn restjes
groeien

mogen er voortaan ook zouten bordjes
om de samenleving
LEVENSGEVAAR
VERDWIJNTERREIN
(BESTAAN SLECHTS TOEGESTAAN BIJ VOLDOENING AAN DE
ONMERKBAARHEIDSVOORWAARDEN)
amen



god
mag ik een wedergeboorte

er klopt iets niet
ik heb bordjes leren lezen
maar mag ze zelf niet neerzetten

ik mag alleen maar bloemen dragen
loodzware bloemen die niemand kent

de dokter vond een designfoutje
dat is helaas ongeneeslijk

ik pas in de wereld
de wereld niet in mij

net nu ik een god heb ontmoet op de Duivelsberg
in overleg heb besloten een vrouw te zijn
ongelijk heb leren hebben
angst heb leren drinken
eetbaar ben geworden
en mezelf niet meer consumeer

alles aan mij is chronisch
maar god weet altijd een manier

hij wil me verstikken, genezen, openbijten, met whisky overgieten en in brand steken
als ik het lief vraag misschien wel in de Waal duwen
of bij hoogwater in het Hollandsch-Duitsch gemaal
onderkoeling lijkt me prachtig
of overstroming
hij keert me al op mijn buik
maar ik denk dat ik dit zelf moet doen

ik doe het zelf wel

ik ga dood en ik neem mee:
goden die geen gehoor geven
mensen die maar op één manier luisteren
lichamen die niet kloppen
zorgverzekeringen die geen oplossingen vergoeden
vloeren die ook plafonds zijn
mensen die hun vooroordelen koesteren als pasgeborenen
mensen die hun pasgeborenen veroordelen
depressieve koeien
akoestische katten
spottende grapjes op het verkeerde moment
inflatie
medicatie met meer bijwerkingen dan werkingen
mensen die voortdurend vragen waarom je geen medicatie gebruikt
waarom je niet autistisch lijkt
waarom je niet wat vaker een jurk draagt
waarom feminisme nog nodig is

ik kan nergens een klacht indienen
dus ik doe het zelf wel

bedankt voor het gebrek aan antwoorden
en steun

binnenkort zal er een feestelijke heropening plaatsvinden
de nieuwe vestiging is eindelijk groot genoeg

u bent van harte uitgenodigd
als u wilt valt dit te combineren met uw pensioenfeest

amen

Jet Sterkman (2001) is campusdichter van de Radboud Universiteit. Haar poëzie gaat onder andere over engelen, autisme, dode vogeltjes, gender, sinaasappeldraadjes, oneerlijkheid, vel, bestaansrecht, namen, hyperactiviteit, verwarring, zinloosheid en het belang van het allerkleinste. Met haar in taal gevatte wereldervaring wil ze normen laten wankelen en de wereld inclusiever maken.

Meer van deze auteur