Mail gestuurd aan oude liefde

kikkerdril gevonden

afgewacht.


De vlier bloeit – vroeger trokken we er siroop van

en dacht ik dat mannenzaad ook zo rook – ergens ligt

iets te rotten, ik krijg geen antwoord maar dat komt

misschien omdat hij een jonge vader is, de sloot

leeft, er moet gevoed worden, ik

sta klaar


plant zonwerende waterplanten, kijk daar

in het donker ligt het bol van opgehoopte

dichtgeslibde, afgestompte klompen nieuw bestaan

beloftevol bubbeltjesplastic

lensvorming om lensvorming – stripfiguurogen

beloeren mij, gluiperig en geleiachtig

stil is het, misschien brengt hij zijn dochter naar pianoles

bevruchtingen moeten ten slotte de moeite waard
worden gemaakt


de onvolgroeid groene bessen noppen van haarborstels

reigers trekken nomadisch langs de wallen

dril wordt zygote wordt larve


dat wat rotte komt tot leven

dat wat wachtte wordt gedood.

Iduna Paalman (1991) studeerde Duits en geschiedenis in Amsterdam en Berlijn. Haar poëzie en korte verhalen verschenen onder meer in De Gids, De Revisor, Het Liegend Konijn en NRC Handelsblad. Ook is ze vaste columnist bij Hard//hoofd. Haar poëziedebuut De grom uit de hond halen verscheen september 2019 bij uitgeverij Querido. 

Meer van deze auteur