Honderd jaar geleden stierf de dichter J.H. Leopold (1865—1925). Hij was een ongrijpbare persoonlijkheid, misschien in de eerste plaats voor hemzelf. Leopold, onvrijwillig vrijgezel, leraar Klassieke Talen aan het Erasmiaans Gymnasium te Rotterdam terwijl hij eigenlijk hoogleraar had willen worden, pianist en muziekliefhebber die stokdoof werd, had vele redenen om zich ongelukkig te voelen. Zijn vaak moeilijk toegankelijke poëzie vond weliswaar weerklank in kringen van liefhebbers, maar het duurde lang voordat hem de erkenning ten deel viel waarnaar hij zo verlangde. Paranoïde en vereenzaamd stierf hij kort na zijn zestigste verjaardag, nu een eeuw geleden. Aan het einde van zijn leven werd hij door velen beschouwd als een van de grootste dichters uit de literatuurgeschiedenis van de Lage Landen, en die reputatie heeft standgehouden, zij het dat zijn werk alleen nog door verstokte poëzielezers wordt gekoesterd. Het bekendst is misschien zijn lange gedicht Cheops (1915), waarin de Egyptische vorst zich na zijn dood gelaten terugtrekt in zijn met inmiddels verouderde symbolen versierde grafkamer.
Leopold was permanent op zoek naar wijsheid om zich staande te kunnen houden. Aanvankelijk vond hij vooral steun en inspiratie bij rationele denksystemen als die van Spinoza, de Stoa en het epicurisme, maar in de laatste tien jaar van zijn leven verdiepte hij zich in de mystieke poëzie uit de Perzische en Arabische traditie, zoals die van Hafiz en Omar Khayam (1048–1131; de spelling is die van Leopold). De aan deze laatste dichter toegeschreven Rubaiyat, een omvangrijke verzameling kwatrijnen, was in de tweede helft van de negentiende eeuw in Europa enorm populair geworden dankzij een vertaling van Edward FitzGerald.
Leopold kwam er na 1915 nauwelijks meer toe om eenmaal begonnen gedichten af te maken, dus zijn nalatenschap bestaat vooral uit een onafzienbare reeks schetsen, probeersels, steeds nieuwe aanzetten tot iets wat maar geen geheel wilde worden. Maar hij slaagde er wel in een paar bundelingen van gedichten te voltooien die hij Oostersch noemde. Daarin bevinden zich nogal wat kwatrijnen in de stijl, vorm en sfeer van Omar Khayam. Het zijn licht ironische verzen waarin de spreker zich realiseert dat hij uiteindelijk niets van de wereld begrijpt en dat zijn verlangen naar vereniging met een Geliefde — die misschien God is — in dit ondermaanse onvervuld moet blijven: